บทที่ 2  ชูมาน  เหมือนอากาศ

 

โดยไม่มีเหตุผล รุ่งสางวันนั้นคุณตื่นขึ้นพร้อมกับความรู้สึกเย็นเยียบ ว่างโหวงในหัวอกเหมือนใครควักหัวใจออกไปครึ่งดวง  คุณรู้สึกราวกับว่า จากนี้ไปคุณถูกทอดทิ้งให้เดียวดายอยู่บนดวงดาวแปลกหน้าชั่วนิรันดร์ เพื่อนคนสุดท้ายของคุณออกเดินทางไกล และจะไม่กลับมาอีก

คุณลุกขึ้นนั่งบนเตียง ห่มผ้าหนาด้วยรู้สึกหนาวเหน็บ ที่หน้าต่างแสงแรกที่ขอบฟ้ามาปรากฏ แค่น้ำค้างหล่นใส่ เส้นผม คุณคงร้องให้ คุณรู้สึกอ่อนไหวเปราะบางมากเพียงนั้น

 

มันเป็นยามเช้าที่ประหลาด หลายเดือนล่วงมาแล้วคุณก็ยังคงระลึกถึงยามเช้าอันไร้เหตุผลนั้นได้ คุณมักรู้สึกเช่นนั้น มาเสมอ นับตั้งแต่เด็กๆ ความรู้สึกเข้มข้นอันไร้สาเหตุ มันราวกับมีตัวคุณ อยู่อีกที่หนึ่งบนโลก กำลังสูญเสียแรงยึดเหนี่ยวไปจากชีวิต บางส่วนในตัวของคนผู้นั้นตายลง ของคุณจึงตายตามไปด้วย

 

แม่ตื่นแล้ว คุณได้ยินเสียงก๊อกแก๊กอยู่ในครัว คุณลุกขึ้นจากเตียงออกมายืนพิงฝามองดูแม่ฮัมเพลงเก่าแก่เชื่องช้าทำนั่นทำนี่ พ่อยังคงหลับอยู่ มีแต่แม่ คุณ และหมาเพศเมียตัวหนึ่ง เช้านี้บ้านทั้งบ้านกลายเป็นของผู้หญิง

 

หลังจากออกจากราชการคุณได้กลับบ้าน นั่งรถรวดเดียวจากอีสานลงใต้ ไม่แวะพักที่ไหนราวกับว่าคุณต้องการไปจากที่นั่นให้ไกลที่สุดและเร็วที่สุด ความทรงจำดีๆจะผุดพรายเชื่องช้า กว่าคุณจะรู้ว่าคิดถึงสถานที่ริมน้ำโขงนั้นคุณก็อยู่บ้านแล้ว เหม่อมอง ทะลสาบสงขลา ที่เต็มไปด้วยเรือบรรทุกสินค้า กลิ่นน้ำมัน จู่ๆคุณคิดถึงกลิ่นหมอของแม่น้ำโขงยามเย็น คุณ ตัดสินใจเปิดร้านยาเล็กๆที่บ้านคุณเอง ร้านยาของคุณตั้งติดกับมหาวิทยาลัยราชภัฏ เช่ามาในราคาไม่แพง ตึกยังใหม่ และผู้คนข้างเคียงเป็นมิตร หน้าร้าน มีหญิงชาวมุสลิมมาเช่าที่ขายโรตี ก๊ะมีลูกชายหนึ่งคนวัยกำลังซน คุณตื่นตอนสาย หาอะไรกินแถวบ้านแล้วค่อยออกไป ท่ามกลางถนนเส้นเล็กๆเงียบสงบที่คุณเติบโตมา คุณเป็นส่วนหนึ่งของสถานที่นี้ ตอนเย็นถ้าคุณออกไปเดินเล่น ภายในยี่สิบนาที คุณจะพบคนรู้จัก ไม่รู้จักคุณ ก็ แม่ของคุณ

 

บ่ายวันหนึ่ง คุณนั่งเล่นอยู่ในร้านเบเกอรี่ตรงหัวมุมถนน ดื่มไอศกรีมวานิลลาปั่นผสมกับน้ำส้ม ใครบางคนผลักประตูเข้ามาในร้าน ซีดเผือด เหมือนเถ้าธุลี วินาทีนั้นโลกสะเทือนเลื่อนลั่นในหัว เขานั่งที่โต๊ะข้างหน้าคุณ หันหน้าไปทางเดียวกัน คุณลอบมองต้นคอที่ผมเผ้ารกรุงรังนั้น จู่ๆคุณเชื่อมั่นโดยไม่มีเหตุผลว่าเขาชื่อ นาโอะ และคุณเอาแต่จ้องมองเขาเช่นนั้นจนเขาลุกไป คุณคิดกลับไปกลับมาว่าควรจะตามผู้ชายคนนั้นไปหรือเปล่า แต่คุณไม่ได้ทำ นาโอะ ชายแปลกหน้าที่คุณคุ้นเคยกำลังจะสูญหายไปนิรันดร์ เขาเลี้ยวตรงหัวมุมตึก เดินผ่านหน้าคุณไปหายไปจากกระจก คุณรู้สึกเหมือนตัวเองจะละลายหายไปในอากาศ หัวใจครึ่งดวงที่เหลือเต้นเหมือนรัวกลอง

 

คุณยังไม่มีคนรัก นอกจากแม่และพ่อคุณก็ไม่มีใครอีก เภสัชกรสาวที่กำลังจะขึ้นคาน เจ้าของร้านยาธรรมดาๆร้านหนึ่งไม่มีวี่แววของเรื่องตื่นเต้น หรือเรื่องรักชวนพาฝันใดๆ สามัญดาษดื่นจนเหมือนอากาศ คุณมักบ่นกับตัวเองเช่นนั้น เงียบเชียบ รอคอยวันหมดอายุ

 

คุณพบกับนาโอะอีกครั้งที่หาดสมิหลา เขานั่งอยู่บนโขดหินข้างๆกับรูปปั้นนางเงือกบิดมวยผม มันเป็นวันที่มีลมแรงจนไม่มีใครไปที่ทะเล คุณมองเห็นเด็กหนุ่มผมยุ่งผ่านหน้ากระจกรถ ผมยาวแค่คอปลิวสะบัดในสายลมปรกหน้าปรกตาเขม้นมองไปไกลในทะเลที่เย็นชื้นคุณจอดรถจากอีกฝั่งถนน เหม่อมองภาพนั้นเนิ่นนาน คุณลงจากรถ รู้สึกถึงสายลมเข้มข้นพัดตึงผ่าหน้า ผมของคุณปลิวไสว กระโปรงยาวที่คุณสวมสะบัดปลิวในสายลม อากาศหม่นมืด และเย็นชื้น ประหนึ่งโลกกลายเป็นสีเทา ชั่วขณะ คุณเดินฝ่าสายลมแรงข้ามถนนตัดตรงไปยังรูปปั้นนางเงือก เอื้อนเอ่ยต้านเสียงสายลม เพรียกเรียกชื่อ

นาโอะ

Comment

Comment:

Tweet

#1 By (125.26.172.179) on 2008-03-19 11:35