บทที่3 เจ้าสาวสายหมอก : ถอดความจากภาษาญี่ปุ่น โดย แสนไกล

 

ในครึ่งแสงของแดดสาย ความสลัวรางรัดรึงร่างเปลือยเปล่าของเธอเอาไว้ ราวกับเธอสวมเสื้อผ้าที่ทำจากหมอก ห้องที่มีสีฟ้า เจ้าสาวสายหมอกผู้เปลือยเปล่านอนหันหลังให้กับผม แสงสลัวอันเข้มข้นโอบกอดเธอ  สลัวราง และค่อยๆจางหายไป เธอสูญสลาย ฟูกด้านที่เธอน่าจะนอนอยู่ตอนนี้เย็นเยียบ ผมเหม่อจ้องความว่างเปล่านั้น แล้วร้องให้

 

เหลือเพียงผมในห้องสีฟ้าของครึ่งแสง ภาพฝันซ้ำแล้วซ้ำเล่าปรากฏวนเวียนในยามสายอันมืดสลัว

 

เสียงกีตาร์เศร้าสร้อยของ NICK DRAKE นักร้องคนโปรดของเธอ ยังอ้อยอิ่งเชื่องช้า เธอบอกว่า เธอรู้จัก NICK หลังจากเรารู้จักกัน  เธอบอกว่า NICKทำให้นึกถึงผม  และเอาเพลงของNICK ให้ผมฟัง ผมผู้ไม่ประสาเพลงเก่าจากยุค 70 เหม่อฟังเสียงกีตาร์เศร้าสร้อย ของชายคนที่เธอบอกว่าเหมือนผม เธอประจุเพลงของNICK ลงใน IPOD ของเธอ ฟังมันซ้ำๆ  ในรถโดยสาร ในรถไฟใต้ดิน เสียงเพลงอ้อยสร้อย ราวกับผมอยู่กับเธอในทุกแห่งหน ผมรู้จัก NICK DRAKE เพราะเธอ ไม่ได้รู้สึกอย่างแรงกล้าว่าเหมือนเขา จนเธอเลือนจางจากไป

 

- ผม - อายุยี่สิบเก้า   และทุกข์เศร้าราวมีอายุสองร้อยปี ทำงานประจำที่ไม่มีคุณค่ามากพอให้กล่าวถึง ใช้ชีวิตโดยมากในห้องสีฟ้า ที่มี่คำแปลร่วมในภาษาอังกฤษ ว่า ความเศร้า

 

เธอเคยบอกว่าคนเช่นผมนั้นพร้อมจะฆ่าตัวตายได้ในทุกเมื่อ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เธอหวาดกลัวจับใจ ผมเคยคิดเงียบเชียบไว้เหมือนกันว่า ถ้าวันหนึ่งผมตัดสินใจจะไปจากโลกนี้ มันก็ไม่ใช่ความผิดของใคร  ผมจะเขียนจดหมายบอกเธอ ว่ามันไม่ใช่ความผิดของเธอ ผมเพียงไม่อยากมีชีวิตสืบต่อ ลืมผมเสียและมีชีวิตใหม่  ให้ผมเป็นเพียงเถ้าธุลี ที่ลอยหายเลยลับ แต่ผมไม่ได้เขียนมันลงไป มันช่างเห็นแก่ตัว และเจ็บปวดปานนั้น พอคิดมาถึงตอนนี้ สำหรับผมความตายก็ไม่ได้ง่ายดายอีกต่อไป พอเราเปิดรับใครสักคนเข้ามาในชีวิต ชีวิตก็จะไม่ได้เป็นของเราอีก พันธนาการในนามอื่น รูปอื่นจะร้อยรัดเราไว้ กระทั่งลมหายใจเรายังไม่ได้กำหนดได้โดยสมบูรณ์ ผมจึงเพียงครุ่นคิดถึงมันเงียบเชียบในเวลาที่อยู่ลำพัง การมีอยู่หรือจากไปของผม ไม่ได้เพิ่มเติมหรือลดทอนคุณค่าความหมายใดๆลง  ผมตายดับ ห้องสีฟ้ากลายกลับว่างเปล่า และจะมีคนมาเช่าอยู่แทน เดินลัดเลาะตอรกเล็กในเมืองนารา ผมจะถูกลืม ตายดับลับไป

 

แต่หากเป็นเธอที่จากไปแทน เจ้าสาวสายหมอก  เธอตายในยามสายที่มีครึ่งแสง  ความผิดพลาดของผู้คน ของโลก และอาจจะของผมเองที่กอดเธอไว้ไม่แน่นพอ 

 

หลังจากนั้นผมมักฝัน ยามสายไม่เคยสดฉ่ำอีกเลย ทุกวัน เมฆหมอกมืดครึ้มคลี่คลุมแสงอาทิตย์จนเหลือเพียงครึ่ง ผม เดียวดายในห้องสีฟ้า ถูกหลอนหลอกด้วยภาพของเธอในทุกที สลัวรางบางเบา  มาถึงตอนนี้ความตายหายใจเย็นเยียบรดใบหน้าผม ผมทั้งหวาดแสยง และขลาดกลัว ความคิดเรื่องการฆ่าตัวตายกลายเป็นสิ่งซึ่งผมไม่อาจทนรับได้อีกต่อไป 

 

บางครั้งผมหลับไป และตื่นในที่อื่น ที่ที่มีครึ่งแสง และเจ้าสาวสายหมอกเดินลับหัวมุมถนน ที่นั่น ผมเดินเท้าตามหาเธอ ตึกรามบ้านช่องเก่าแก่ในตรอกซอกซอยที่เหมือนเมืองนารา แต่เป็นสถานที่อื่น ราวกับวันเวลาชั่วร้อยปีพันปีไหลทบมารวมกัน ผมดุ่มเดินไปไม่สุดสิ้น  ตื่นขึ้น และหลับไป โลกข้างนอกของวันและคืนในปัจจุบันขณะเลือนหายไป

 

Comment

Comment:

Tweet

สุดยอด

#1 By ilumin on 2008-01-11 09:22